Kristien in Japan

Dag iedereen :)

Ondertussen ben ik al meer dan 3 maanden terug in België en mijn leven als AFS-student in Japan is al een tijdje afgelopen.  Omdat ik me realiseerde (en ons mama eigenlijk dikwijls heeft gezegd :p) dat ik écht nogal abrupt ben gestopt met mijn blog, hier nog een alleralleràllerlaatste blogbericht.  Als point finalleke :).  Ik vermoed dat er niet veel mensen meer zijn (die ik ken toch zeker niet) die mijn blog nog volgen (logischerwijs natuurlijk :p), maar moest mijn blog nog altijd tussen uw favorieten staan en je klikte er nog eens op: "Proficiat, u bent bij dit laatste bericht beland!" :D

Eigenlijk heb ik mijn verhaal nooit afgemaakt:  het vorige blogbericht heb ik op mijn allerlaatste dag in Niigata geschreven en toen stopte het een beetje. :)  Natuurlijk zijn we nu al drie maand verder en zijn mijn herinneringen reeds een beetje vervaagd :p, maar om terug te komen op die zaterdag 18 juli  ...

Die middag hebben alle uitwisselingsstudenten van Niigata nog samen gegeten in Saizeria (een Italiaanse restaurantketen) en daarna ben ik naar Tokyo vertrokken.  Het afscheid in Niigata was wel droevig (eigenlijk een beetje gelukkig dat mijn gastmoeder en gastvader niet konden komen -gastvader: medische conferentie, gastmoeder bij herstellende oma in een andere prefectuur-, want anders was het waarschijnlijk nog véle droeviger geweest ;p), maar het was vooral heel onwerkelijk.  Op het einde van je verblijf draait alles rond het feit dat je gaat vertrekken, maar als het dan zover is, lijkt het afscheid plots super snel gekomen te zijn en nog sneller voorbij te gaan.  Maar dit is bij alles natuurlijk wel zo ... :)

In Tokyo aangekomen, stond een AFS vrijwilligster mij al op te wachten en toen onze "teruggaan-naar-eigen-land" 国帰る groep voltallig was, zijn we met de trein naar Narita (waar het vliegveld is) gegaan.  We verbleven in hetzelfde hotel als toen we aankwamen in Japan en ik sliep zelfs met Daniela op de kamer, mijn kamergenote van 11 maanden geleden!  :D We eindigden dus precies hetzelfde als we begonnen waren ...  Dat was wel heel fijn eigenlijk. :)

Zondag 19 juli is iedereen dan naar zijn eigen land teruggegaan.  De terugreis was lang (ca. 19u -- véél langer dan toen we van België naar Japan zijn gegaan, want we moesten deze keer 5uur wachten in de luchthaven van Heathrow), maar is echt heel snel voorbijgegaan.  In het vliegtuig films gezien enzo ... Nog wel gezellig :).  En het eten is echt ook veel beter dan vroeger :D! Ik heb om één of andere reden gedurende de hele reis van Japan naar België niet kunnen slapen.  Eigenlijk was de terugreis ontzettend grappig.  Vooral dat wachten in Heathrow: omgekeerde cultuurschok met Lucas beleven! :D   Rond 22u30 's avonds landden we dan eindelijk in Zaventem en kort daarna was het tijd om de familie te ontmoeten.  Ja, 't was wel fijn om terug in België te zijn :) :)! 

Nu ben ik dus al een tijdje terug in België en jullie vragen zich waarschijnlijk af of ik Japan niet mis.  Wel, eerlijk gezegd niet echt.  Misschien klinkt dat een beetje raar, maar net zoals ik toen ik in Japan was, België niet miste, mis ik nu dat ik in België ben, Japan niet.  Nog eerlijker, ik miste meer dingen uit België dan dat ik nu dingen uit Japan mis.  Mijn leven in Japan was heel goed en toen ik daar was, was ik heel gelukkig (ik had gedacht dat ik eenmaal terug in België, veel liever in Japan zou zijn).  Maar pas toen ik terug in België was, besefte ik wat ik allemaal uit België gemist had.  Personen, dingen, eten (frieten en chocolade!!!!!), ... Ik ben de eerste twee weken terug in België, dus ook niet afgevallen, maar terug aangekomen.  Na mijn pogingen om in mijn laatste 2 maanden in Japan weer 2 kilo af te vallen na x aantal kilo's bij te komen, vond ik dat wel niet zo tof :/ (je weet wat ze zeggen hé? AFS = Another Fat Student ;p). Terug terzake :), ook realiseerde ik mij plots hoeveel "vrijheid" ik terug had in België.  Ik weet niet of dat ligt aan Japan als land (waar er gewoon meer regels zijn waar je je aan moet houden) of omdat ik als uitwisselingsstudent mij in zekere zin verantwoordelijker moest gedragen en meer rekening moest houden met anderen dan dat ik hier misschien moet doen.  Ik moet er wel bij zeggen dat ik dit pas doorhad toen ik terug was in België.  In Japan heb ik al deze dingen (behalve frietjes en chocolade) nooit echt gemist.

Dus hoewel Japan mijn tweede thuis is, is mijn bottom line: Zoals het klokje thuis tikt, tikt het nergens :).  Als mensen mij nu vragen of ik Japan mis, antwoord ik altijd: "Toen ik in Japan zat, was 't goed, maar nu dat ik hier ben, is 't ook goed. :)"  En dat is het hoe het moet zijn, hé? ;p

Een grote omgekeerde cultuurschok is ook uitgebleven.  Sommige dingen waren raar (voor de eerste keer terug alles meemaken, is raar ;p), maar eigenlijk verliep de overgang probleemloos.  11 maanden is écht te kort om dingen over België of over "de Belgen" te vergeten.  Als ik nu terug denk aan Japan, weet ik ook nog perfect hoe mijn gasthuis of het station er uitzag.  Zo'n dingen vergeet je niet, want je kent ze door en door.  Voor mij was thuiskomen dus ook echt thuiskomen.  Als ik op een dag terugga naar Japan, ben ik er zeker van dat dat ook zal voelen als thuiskomen :).

Over mijn Japans?  Wel, mijn Japans is ... ok.  Ik kan het nog goed lezen en verstaan en spreken valt ook nog wel mee.  Enkel zelf schrijven gaat niet zo goed meer.  Ik blijf vooral in contact met mensen uit Japan via mail, dus dan hoef ik zelf geen Japanse tekens te schrijven of herinneren, enkel herkennen.  Dat is wel jammer ... (al die uren en uren dat ik kanji heb gestudeerd)  In het begin hield ik nog een Japans dagboek bij, maar ik ben niet zo goed in die dingen volhouden ... :p

De meeste vrienden, familie en kennissen heb ik al teruggezien sinds ik hier weer ben en ik ben altijd superblij om te horen dat zovelen mijn blog gevolgd hebben!  Mijn blogberichten waren altijd hele opstellen waar ik superlang aan bezig was :p en het is dan echt waar super leuk om te horen dat er meer mensen dan mijn mama en papa mijn blog hebben gevolgd :D.

Lieve mensen, in dit allerlaatste paragraafje van mijn allerlaatste bericht, wil ik jullie nog één keer bedanken om gedurende 11 maanden mijn verhaal te hebben gevolgd :)!  'k Hoop dat jullie door mijn blog te lezen niet enkel iets te weten zijn gekomen over wat ik hier allemaal heb meegemaakt, maar dat jullie gaandeweg ook iets meer te weten zijn gekomen over Japan als land met het volk, de cultuur en de gewoontes. 

Als er ooit een boek van mijn verhaal komt, 'k zal het laten weten! ;p  (maar een grapje hoor ;p)

Veel liefs,

Kristien xx

Dag iedereen

Vandaag zijn we vrijdag 17 juli, mijn laatste dag in Niigata!!!  Ik heb toch nog een beetje tijd over om nog een keertje vanuit Japan op mijn blog te posten, dus hier komt 'ie dan :).

Gisteren donderdag 16 juli heb ik weer een drukke dag gehad: verschillende mensen ontmoet, heel wat op en neer gegaan per trein :).  Om 11u hadden mijn Japanse leerkracht, de AFS president bij wie ik nu woon en ik een kleine meeting op mijn gastschool met de schooldirecteur.  Na mij komt er nl. een Italiaans meisje met AFS naar mijn school en de vergadering ging erover hoe ze dat gingen aanpakken enzo qua lessenrooster ... Daarna ben ik met mijn Japanse leerkracht gaan eten in hetzelfde restaurant waar ik vorige week zaterdag met mijn 2 schoolvriendinnen ben gaan eten.  Heel gezellig restaurant, vandaar ... :) Na de lunch met mijn Japanse leerkracht ben ik naar het koppel met de harp gegaan om hen te bedanken en afscheid te nemen.  Vanuit hun thuis ben ik terug naar Niigata stad gegaan, omdat ik had afgesproken met een vriendin van school om purikura te nemen (die kleine foto's ;p).   Daarna had ik afgesproken met een andere vriendin van school --- waar ik vorige zaterdag eigenlijk al afscheid van had genomen, maar die ik nog een keertje wou zien.  Drukdrukdruk ... :)

Vandaag is het dus mijn laatste dag in Niigata en speciale plannen heb ik niet -- behalve dan gaan dineren bij de andere AFS president (niet degene bij wie ik nu woon) samen met hun koppel bij wie ik nu woon, mijn gastvader en gastzus als wijze van "laatste avondmaal" :).  Voor de rest heb ik vandaag niet veel gepland, omdat ik vandaag open wou houden voor "noodgevallen"  ;p. Haha!  Ik ga van de namiddag nog wel naar de bib om mijn boeken terug te brengen en misschien nog iets te gaan drinken met Nivi uit Groenland.  Voor de rest, nog een beetje inpakken enzo ...

Morgen, zaterdag 18 juli, heb ik om 14u07 mijn shinkansen naar Tokyo.  Vanaf 13u verzamelen al "mijn" uitwuivers op het shinkansenplatform in Niigata :). Ik ben de enige die morgen vertrekt vanuit Niigata, omdat ik als enige "zomerstudent" naar Niigata ben gekomen :( --- i.t.t. mijn "winter"uitwisselingsvrienden die in maart zijn vertrokken; zij vertrokken met een aantal terug naar hun eigen land.  

Aangekomen in Tokyo, zal/zullen (een) AFS vrijwilliger(s) mij daar staan op te wachten.  Ik heb mijn vliegtuig pas deze zondagvoormiddag, dus ik blijf 1 nacht in Tokyo slapen.  Ik weet niet of ik direct van mijn aankomst in Tokyo Station naar Narita ga (waar het vliegveld is -- een uurtje met de trein van Tokyo downtown) of in Tokyo stad zelf blijf overnachten, maar ik vermoed het eerste.   Misschien zelfs wel in hetzelfde hotel in Narita waar we de aankomstorientatie hadden!

De andere uitwisselingsstudenten vanuit Japan die naar huis vertrekken, zal ik morgen terug ontmoeten en ik kijk er heeeeeel erg naar uit om hen terug te zien! :D Sommigen heb ik niet meer gezien van toen met de aankomstorientatie 11 maanden geleden, maar anderen heb ik nog tussendoor nog wel gezien in Hiroshima in maart.  In ieder geval, het gaat kei leuk zijn om hen terug te zien!  :D

Zondag 19 juli heb ik dan om 11u05 het vliegtuig (we vliegen met Virgin Atlantic) van Narita naar Heathrow.  In Heatrow moeten we -de ander Belgische jongen die hier 11 maanden heeft gewoond en ik- 5 uur in Heatrow wachten op ons vliegtuig naar Brussel.  Mijn Portugese vriendin -die op de aankomstorientatie mijn kamergenote was en met wie ik heel dit jaar nog contact heb gehouden- neemt niet hetzelfde vliegtuig als ons, maar zal in Heatrow ook 5 uur moeten wachten.  We zullen ons met z'n drieen dus wel kunnen bezighouden, vermoed ik :).  Om 22u20 Belgische tijd, landen we dan in Brussel.  Het zal een lange reis worden ...

xx

Dag iedereen!

Vandaag zijn we donderdag 15 juli, dus dat betekent dat ik over exact 4 DAGEN (!!!) terug in Belgie ben!  Waaaaaah!  Ik kan het gewoon NIET geloven!  Na 11 maanden in Japan te wonen, ben ik zondag gewoon terug in Belgie! 

Mijn laatste weken en vooral deze laatste paar dagen zijn ONTZETTEND-onzettend-ontzettend druk geweest.  Ik kros echt van de ene plek naar de andere, van de ene persoon naar de andere.

Vrijdag 10 juli was mijn laatste dag op school.  Op 24 juli begint de zomervakantie voor mijn klasgenoten pas, maar mijn laatste dag was dus 10 juli.  's Morgens moest ik in de leerkrachtenkamer een speech houden en kreeg ik een attestbewijs -voor het attenderen van mijn Japanse school- overhandigd door de directeur -- waar ik heel blij mee en trots op was ^^. 

De lessen van die dag zijn normaal verlopen, maar tijdens de lunchpauze (we eten altijd in de klas) heb ik zoveel bezoekjes en cadeau'tjes gekregen van vriendinnen uit andere klassen, dat ik geen tijd had om heel mijn lunch op te eten :).  Op het einde van de dag, toen de lessen gedaan waren en onze Homeroom Teacher (klastitularis) er was -in onze school gaan de klastitularissen na de lessen altijd terug naar hun eigen klas voor het ev. verkondigen van belangrijke dingen en uitdelen van papieren enzo-, was er tijd voor mij om gedag te zeggen. 

Ik had een speech geschreven en toen ik die aan het lezen was, kreeg ik het echt heel moeilijk en 3/4de van de brief heb ik al wenend verder gelezen :).  Nadien had ik aan iedereen Belgische chocolade getrakteerd.  Het was eigenlijk een emotioneel, maar heel mooi afscheid.  Veel klasgenoten begonnen ook te wenen, ik kreeg een plakkaat met allemaal lieve berichten van mijn klasgenoten overhandigd en op het laatst hebben zij allemaal samen voor mij gebuigd. 

De laatste twee dagen op school heb ik echt superveel cadeau'tjes en afscheidsbrieven gekregen en iedereen wou nog een laatste foto met mij trekken :).  Ik heb school vaak ontzettend saai gevonden, maar mijn klasgenoten zijn altijd-altijd lief voor mij geweest en ik ga die meisjes echt missen!  Ik weet dat ik het op mijn blog bijna niet over school heb gehad, dus dat het voor sommigen misschien lijkt dat ik in Japan enkel veel -andere steden- heb gezien, bezocht en gedaan.  Dat IS ook wel zo, maar ik ben wel naar Japan gegaan als uitwisselingsstudent en het meeste van mijn tijd heb ik op school gespendeerd.  Dat ik de laatste dag zoveel lieve woordjes heb gekregen van Japanse schoolgenoten, daar was ik heel erg blij mee en ontroerd door. 

Zaterdag 11 juli ben ik in voormiddag naar de kapper gegaan en om 12u had ik met twee van mijn beste vriendinnen van school afgesproken.  Ik heb hen uit lunch genomen als wijze van afscheidsfeestje en daarna zijn we even gaan winkelen.  Vervolgens zijn we naar de karoake gegaan.  Mijn eerste keer karaoke met enkel Japanse vriendinnen! :D  Interesting ... Het afscheid was droevig.  Mijn vriendinnen uit het vijfde middelbaar (ik zat in het vijfde) kunnen mij zaterdag nl. niet komen uitzwaaien op het station, omdat zij ... EXAMENS hebben!  Erg he!!!!! :(  Ocharme, die Japanse studenten ... 

Zaterdag was trouwens ook de dag dat ik mijn gastmoeder voor de laatste keer heb gezien.  Zij woont nu voor 3 weken in een andere prefectuur om haar moeder -die aan het herstellen is van een zware operatie aan haar hart- te helpen.  Sinds zaterdagavond woon ik daarom -terug- bij de AFS president van Niigata.  Voor mijn laatste week van familie verhuizen dus ... Maar het is niet zo erg hoor.  De AFS president ken ik goed en ik bel elke dag met mijn gastmoeder :).

Zondag 12 juli had ik om 11u30 mijn gastfamilie uit Joetsu afgesproken.  Zij zijn speciaal naar Niigata gereden om mij nog een laatste keer te zien :).  Samen zijn we gaan lunchen en daarna gaan shoppen.  Ook zijn we in de Rainbow Tower gegaan.  Iets waar ik in heel mijn verblijf in Japan nog niet in was geweest en waarvan je uitzicht hebt over heel Niigata stad.  Het lijkt een beetje op die attractie die je hebt in de Efteling; dat ding dat omhoog gaat en vanwaar uit je heel het park kan bewonderen ...

Om 16u30 begon het afscheidsfeestje dat AFS voor mij had georganiseerd.  Mijn Joetsu gastfamilie is daar niet naartoe gegaan, maar mijn gastvader en gastzus -pas teruggekeerd uit de VS- waren er allemaal wel.  De avond was echt zo voorbij!  Al mijn AFS vrienden en vrijwilligers waren er, veel lekker eten en zelfs een cocktailbar waar je ongelimiteerd cocktails mocht bestellen :D !!!  Alcohol is verboden onder 20 jaar, maar ja .. ;p

Maandag 13 juli heb ik in de voormiddag al de gegevens van mijn Japanse gsm op de computer gezet -bweik!- en in de namiddag heb ik ... ingepakt!  Bweikbweik! Ik heb echt zoveel spullen ....

Dinsdag 14 juli ben ik terug naar mijn gastfamilies huis gegaan om mijn laatste spullen daar op te pikken en mijn kamer te poetsen.  Ik ben heel even naar het grote winkelcentrum Jusco vlakbij hun huis gegaan, omdat ik daar iets moest kopen.  Daarna ben ik terug naar het huis waar ik nu woon gegaan om mijn opgehaalde spullen af te zetten.  Om 14u ben ik terug naar de buurt van mijn gastfamilies huis gegaan, omdat ik een afspraak bij de kapper had.  Zaterdagvoormiddag had ik mijn haar nl. laten krullen, maar omdat die krullen al na 1 dag weg waren en dat best veel geld kostte, wou ik dat de kapper dat opnieuw -en uiteraard gratis- deed ;p.  Dat was gelukkig geen probleem en dinsdag om 14u ben ik dus terug naar de kapper gegaan.

Nu moet je weten dat het ongeveer een uur duurt (en twee treinen) om van mijn gastfamilies huis naar het huis waar ik nu woon -of omgekeerd- te gaan.  Ik heb die dag dus heel wat heen en weer gehold :) -- in de hitte bovendien, want het is hier echt drukkend heet :s.

Om 17u30 ben ik met een goede vriendin uit mijn klas, haar moeder en haar jongere zus gaan eten.  We hadden eerst om 17u afgesproken, maar omdat het krullen van mijn haar nogal lang duurde, ging ik de trein niet halen.  Uiteindelijk heb ik nog moeten hollen voor de volgende trein, wilde ik die ook niet missen ... Stress stress ... Met die vriendin van school -en haar familie- heb ik 5u aan een stuk gebabbeld!!!  Tot 22u30!  Heel gezellig!  We hebben de hele tijd in hetzelfde restaurant gezeten.  Ik schrok er zelf wel van dat ik 5u aan 1 stuk door met iemand -en dan nog een Japanse vriendin van school!!!- kon praten.   Oh, ik ga haar zo erg missen!  Zij was mijn allereerste vriendin op school! <3

Woensdag 15 juli -vandaag- ben ik in de voormiddag met een Japanse vriendin van AFS iets gaan drinken.  Daarna snel terug naar huis gegaan, omdat alle uitwisselingsstudenten om 12u30 waren uitgenodigd voor een bezoek aan Seishin High School.  Dit is een katholieke middelbare school in Niigata waar twee AFS vriendinnen naartoe gaan.  We moesten onszelf en ons land voorstellen en daarna hebben de Japanse leerlingen van Seishin dingen over Japan uitgelegd.  De typische dingen ...

Na het bezoek ben ik weer bezig geweest met inpakken en zijn mijn gastmama van nu -de AFS president dus ;p- en ik naar de post gegaan.  Ik had echt te veel kilo's bagage ... ;p

Voor zover dit bericht.  Ik weet niet of ik nog ga kunnen posten op mijn blog voor ik uit Niigata vertrek op zaterdag, maar ik zal het proberen!

Veel groetjes!! xx

Dag iedereen!

Nog een goede week te gaan en ik ben terug in Belgie!!!  Waaah!!  Ik kan niet geloven hoe snel de tijd voorbij is gegaan!

In ieder geval, hier nog 1 van de laatste updatetjes van mijn -momenteel superdruk ;p- leven:

Vrijdag 26 juni moest ik omwille van examens niet naar school gaan. In de voormiddag had AFS mijn "Terugkeer naar eigen land - orientatie" (sorry voor de rare vertaling ;p) gepland.  Aangezien ik de enige ben in Niigata die deze zomer terugkeert, werd de orientatie alleen voor mij gegeven.   Enkel mijn LP, de twee AFS dames -die aan het hoofd van het Niigata chapter staan- en ik aanwezig.   Na de orientatie, zijn we 's middags samen gaan lunchen in een chique Chinees restaurant.  Wel gezellig. 

Zaterdag 27 juni hadden Nivi (uit Groenland), Inga (uit Noorwegen) en ik afgesproken om naar het strand te gaan.  Niigata is een stad aan de Japanse zee en ik wou -voordat ik terugkeerde naar Belgie en het regenseizoen begon- nog graag 1 keertje een dag op het strand doorbrengen.  Hoewel het echt heet was, was er niet zoveel volk op het strand.  Hele leuke namiddag!  Gezwommen in de zee, veel gelachen, ... 's Avonds zijn Nivi en Inga blijven logeren.  We waren die avond eerst naar dat groot winkelcentrum in de buurt van mijn gastfamilies huis gegaan en daarna zijn we even in mijn gastoma's huis binnengesprongen.

Zondag 28 juni zijn we met AFS naar een ... voetbalmatch gaan kijken!  Niigata tegen Nagayo.  Van 11u tot 13u hadden we een backstagetour in het stadium "Big Swan".  In heel de wereld zijn er maar 16 stadiums van die grootte ofzoiets, waarvan er 3 in Azie.  De match startte om 16u in de namiddag en in de tussentijd hebben we -de uitwisselingsstudenten- samen met een heleboel fans in oranje (de kleur van Niigata) wat rond het stadium gehangen.  Eigenlijk was die hele dag echt niet aan mij besteed ... ;p Voor de match begon, heb ik liggen slapen op een bankje en toen de match zelf bezig was, heb ik ook nog een beetje geslapen.  Hihi ^^ Toen de wedstrijd voorbij was, waren enkele uitwisselingsstudenten door 1 van de AFS dames uitgenodigd om ergens iets te gaan eten .  Uiteindelijk terug thuis, was ik echt kei moe.

Maandag 29 juni had ik weer geen school omwille van examens.  In de namiddag ben ik harp gaan spelen en daarna ben ik snel terug naar huis gegaan, want om 18u was ik uitgenodigd om thuis bij de directeur van mijn school, te gaan eten.  Ik had wel een beetje stress om te gaan, maar het was een heel gezellige avond geworden.

Dinsdag 30 juni ben ik in de voormiddag voor enkele dagen verhuisd naar het huis van 1 van de AFS dames en in de namiddag zijn Inga en Simon (beide uit Noorwegen), Brandy (uit de VS) en ik naar de karaoke gegaan.  Zij hadden ook geen school omwille van examens.  Kei toffe namiddag!

Woensdag 1 juli was mijn laatste vrije dag van school.  In de voormiddag ben ik harp gaan spelen en in de namiddag ben ik met Claudia (uit Duitsland) en Sapu (uit Nepal) gaan winkelen in de Japanse zomersolden.  Ja, die starten hier ook op 1 juli ;p.  Om 17u15 zijn we naar Niigata station gegaan om mijn gastmoeder en Rei (mijn gastzus die een jaar in de VS heeft gewoond met AFS) te gaan begroeten.  Samen met mijn gastmoeder, Rei, Sapu, Claudia en Sapu's gastmoeder en gastzus, zijn we uitgaan eten.  :)

Donderdag en vrijdag had ik weer gewoon school, maar vrijdagavond ben ik gaan logeren bij Sapu uit Nepal en haar gastfamilie.  

Zaterdag 4 juli was er weer een AFS event.  Alle uitwisselingsstudenten van Niigata hebben nl. deelgenomen aan een taisyougoto bijeenkomst.  Een taisyougoto is een Japans instrument; een zeer gemakkelijke versie van een traditionele koto.   Wij moesten op die bijeenkomst dus ook een stukje spelen -wat uiteindelijk een kleine ramp werd, maar we maakten al de oudjes in de zaal wel aan het lachen en kregen veel applaus, dusja ... ;p  De bijeenkomst werd gehouden in een superchique hotel in Niitsu en heeft in totaal 3,5uur (!!) geduurd (van 14u-17u30).  Iets saaier kun je u gewoon NIET voorstellen!  Man man ... Ik kon echt niet wakker blijven ... ;p Buiten de AFS'ers waren er enkel oudjes --allemaal in glitterkleding!  Gelukkig had het hotel had een onsen (warmwaterbron, publiek badhuis -- wie dat woord nu nog niet herkent ;p) en tussen ons stuk en het einde door, zijn we in de onsen gegaan.  's Avonds ben ik opnieuw blijven logeren bij Sapu uit Nepal en haar gastfamilie.  We zijn okonomiyaki (cfr. Japanse pannenkoek) gaan eten in een restaurant en 's avonds in het donker naar het strand gewandeld.

Tot zover mijn verslag!

Tot ZEEEEER binnenkort :D!

Dag mijn lieve bloglezers allemaal!

Vandaag is het woensdag 24 juni en mijn laatste weken als Belgische uitwisselingsstudente in Japan zijn in gegaan.  Waaaah!  19 juli kom ik terug aan in Belgie.  De tijd is echt zo snel gegaan hier ...

Hier enkele foto's van de Cosplay Meeting, waar ik met 3 andere uitwisselingsstudenten op zondag 14 juni ben naartoe gegaan en de vorige keer over heb verteld:

Dit zijn allemaal personages uit manga strips, maar omdat daar helemaal niks van ken, weet ik helemaal niet wie ze moeten voorstellen.  ;p

Vriendinnen uit Nepal, Groenland en Duitsland.

Maandag 20 juni hadden we vrijaf, omdat het sportfestival op zaterdag was.  Die dag ben ik met een Japanse vriendin van AFS gaan lunchen langs de rivier(/kanaal).  Ik weet niet hoe het weer momenteel in Belgie is, maar hier in Niigata is het de laatste 2 weken -voornamelijk- heel goed weer geweest.  Een beetje TE goed als je het mij vraagt (rond 27graden Celsius).  Te warm om naar school te gaan.  Ik vond het weer vooral te warm toen we de dansrepetities voor het sportfestival op het dag van onze school en in de vlakke zon hadden ...

Zaterdag 20 juni en zondag 21 juni, ben ik voor de laatste keren naar Tokyo gegaan.  Inderdaad "keren", want ik ben er niet blijven overnachten en ben dus op en weer met de shinkansen gegaan :).

Zaterdag 20 juni had ik met Tomoka afgesproken (19-jarige dochter van de nicht van mijn gastmoeder bij wiens familie ik heb gelogeerd toen ik in november voor de eerste keer naar Tokyo ging en met wie ik in februari toen ik opnieuw naar Tokyo ging, had afgesproken, maar ziek was).  Haar had ik niet meer gezien sinds vorig jaar november!  Samen zijn we eerst naar Maihama gegaan, omdat ik een beetje tussen de Disneyspullen wou rondkijken van Ikspiari, het winkelcomplex van Disney dat juist naast Disney Resort Tokyo ligt.  Zo leuk:  genieten van de sfeer van Disneyland bent, zonder dat je inkom moet betalen :D. 

In Ikspiari hebben we snel iets gegeten en daarna zijn we naar Ueno gegaan, omdat ik daar naar het Tokyo National Museum wou gaan.  Dit is het grootste museum in Japan.  Eerlijk gezegd, waren we het snel beu en toen we terug buiten stonden, hebben we een ijsje gegeten in Ueno Park.  

Voor Tokyo National Museum

Als laatst, zijn we naar Akihabara gegaan -de nerdbuurt van Japan- om purikura te trekken.  Purikura: die kleine fotootjes die je kan trekken in zo'n machines ...

Om 17u30 ben ik met de shinkansen teruggekeerd naar Niigata en om 20u30 was ik thuis.  Heel fijne dag!

Zondag 21 juni ben ik dan terug naar Tokyo gegaan om Ruri te ontmoeten. Ruri is het Japanse meisje die nu in Tokyo woont, maar vorig jaar met AFS in Merksplas heeft gewoond.  Voorheen heb ik ook al eens een dag met haar in Tokyo gespendeerd.  Heel toffe!

Jullie vragen zich nu misschien af of het niet duur is om per shinkansen 4x in 1 weekend op en neer te gaan van Niigata naar Tokyo en terug ... ?  Elk weekend kunnen studenten een weekendpas kopen dat helemaal niet zo duur is en waarmee je ongelimiteerd alle JR lijnen ten noorden van en in Tokyo kan gebruiken.  JR =  alle shinkansen en treinen.  Geweldig!

Hoewel het in Niigata zondag goed weer was, was het in Tokyo GEEN goed weer!  In de regen zijn we eerst naar Akihabara gegaan om purikura te nemen :).  Daar was ik de vorige dag ook geweest :).  Weer even tussendoor, maar purikura is echt een vb. van Japanse jeugdcultuur.  Als vrienden met elkaar afspreken, trekken ze ALTIJD purikura als aandenken van de dag.  En purikura is best duur: 400 YEN (3,2EUR) voor een paar mini-fotootjes.  In Akihabara zijn we gaan eten in de McDonalds (YES, I EAT IN MCDONALDS) en vervolgens zijn we naar Roppongi Hills gegaan. 

Ik heb al veel in Tokyo gezien, maar Roppongi was een plaats waar ik nog niet was geweest en wel naartoe wou.  Eigenlijk is de buurt Roppongi bekend omwille van zijn nachtleven en dure shoppingcenters, maar Roppongi Hills is de naam van het 52-tellende verdiepingen skycraper.  Zo impressionant!  Zoals ik zojuist heb geschreven, was het heel slecht weer die dag en vanaf beneden kon je de bovenkant van het gebouw niet eens zien!   zie http://www.roppongihills.com/en/

In een paar seconden waren Ruri en ik op de bovenste verdieping en daar zijn we naar het Mori Art Museum gegaan. 

Een ontzettend goede exhibitie dat ze daar hadden!  Echt chique!  Er waren ook gratis audioguides aanwezig.  Plus, er was ook een tentoonstelling van de diamantenbedrijf "Forevermark".  Dit alles (2 exhibities + Tokyo City View) voor slechts 8EUR!  Van Tokyo City View hebben we wel niet veel kunnen genieten, omdat het dus slecht weer was en er veel wolken hingen ;p, maar toch was Roppongi echt de moeite.  Als je ooit naar Tokyo gaat, raad ik Roppongi Hills zeker aan :D!  Op de bovenste verdieping ben ik zelfs iemand tegengekomen die ik kende!  Dat was echt ZO een toeval!  Tokyo is een stad met 22 miljoen mensen en van de 10 mensen ofzo die ik ken die in Tokyo wonen, kom ik juist die ene persoon tegen :D.

Mijn laatste weken hier zijn begonnen en ze beloven druk te worden!  Moet nu door gaan.

Tot binnenkort!!

Dag iedereen!

Het is al weer even geleden dat ik nog eens op mijn blog hebt gepost ... Tijd dus om mijn Nederlands op te poetsen en jullie opnieuw op de hoogte te houden van mijn dagelijks leven hier!

En dat dagelijks leven was hier de afgelopen twee weken DRUK!  Sinds 1 juni ben ik gedurende twee weken nl. elke weekdag van 7u30 tot 18u naar school gegaan, omdat we 's morgens, 's middags en 's avonds na school, repetities hadden voor het sportfestival van mijn school.  Dat sportfestival was vandaag, zaterdag 13 juni, en WAUW: Wat een dag!

Sportfestival -- Belgische scholen hebben geen sportfestival, maar in Japan hebben -bijna- alle scholen dat.  Hoe groots en chique een sportfestival is, hangt van de school af, maar over het algemeen is dit festival wel 1 van DE highlights in een Japans schooljaar.  Vandaag vond het sportfestival van mijn gastschool plaatst en voor mij was deze dag zeker DE highlight van mijn schooljaar hier.  Echt waar!  Zo chique!  Zoals ik zojuist schreef, hangt het af van de school of een sportfestival groots is of niet ... Wel, mijn gastschool heeft de reputatie of being in the top 3 Best Sports Festivals in Niigata!  Sinds vandaag begrijp ik waarom, want groots was het zeker!

Ik zal een beetje vertellen hoe ons sportfestival (= Chuosai < Chuo is de naam van mijn school) te werk ging:

Alle leerlingen werden per klas verdeeld in 5 groepen.  In elke groep zaten 6 klassen (per middelbaar 2 klassen) van ongeveer 40 leerlingen, dus 1 groep bestond uit ongeveer 240 leerlingen.  Onze klas zat in groep 4 en het thema was "ghost (Romero)" (< "Romero" is een Koreaanse horrorfilm .. blijkbaar ;p).  De andere thema's waren: Clown (Kiruku), Pirats (Dorisu). Blue Rose (Azzuro) en Jinja (Geka).   Nu, waarom hadden we al die repetities?  Wel, elke groep moest op het sportfestival een "stand ｽﾀﾝﾄﾞ" en een "grand　ｸﾞﾗﾝﾄﾞ" brengen.  Tijdens de "stand" moesten we op melodieen van Japanse popsongs kreten zingen/roepen, terwijl we (met pompoms!) kleine dansjes uitvoeren en tijdens de "grand" moesten we met z'n allen een dans uitvoeren. 

Over al de repetities, al de voorbereidingen en gewoon al het WERK dat zo'n sportfestival met zich meeneemt:

RESPECT!  Ik heb echt zooooo erg veel respect voor Japanse studenten!  Ongelooflijk gewoon!!!!  Het sportfestival is iets dat de leerlingen voornamelijk zelf organiseren en niet zozeer de school(directie) of de leerkrachten.  De thema's, de panelen (megagrote tekeningen voor elke groep, zie foto's later), de dansen, de kostuums, ... worden allemaal beslist/gekozen/bedacht/... door de zesdejaars.  Zo chique!  Ik bedoel: verzin maar eens een dans voor 240 leerlingen!  En verzin maar eens kreten en dansjes op bekende Japanse liedjes!  Aan de voorbereiding van mijn sportfestival werd echt uren en uren tijd besteed; het plannen begint twee maanden van te voren.  Echt zot, want het sportfestival duurt maar een dag.  Om eerlijk te zijn, vond ik de afgelopen 2 weken met al die repetities dan ook echt niet plezant (= dit is waarschijnlijk de understatement van het jaar ;p) en ik was bijna boos op de Japanse studenten om zoveel moeite te steken in zoiets "stoms" als een sportfestival.  Ik begreep het niet.  Maar na vandaag ... Ik neem mijn woorden terug!  :)

Dat Japanse studenten zoveel tijd kunnen steken in de organisatie van dit alles is niet de enige reden waarom dat ik zoveel respect voor hen heb:  Ik heb zojuist geschreven dat een groep 240 mensen telt.  240!  Dat is ECHT een grote groep!  En om die dan nog eens allemaal dezelfde dans aan te leren ... Niet dat ik mij daar zorgen over maakte (ik weet onderhand wel dat dit in Japan volledig en zonder problemen kan), maar om dit dan toch eens een keer in "levende lijve te aanschouwen" ;p ... Echt bijzonder!  Ik ben er 100 procent zeker van dat 240 Japanners een dans aanleren, dubbel zo snel, gemakkelijk en efficient gaat als 10 Belgen iets aanleren.  RESPECT! :D

Hieronder foto's van de repetities op het dak van onze school:

Maar, om terug te komen op het sportfestival zelf: Vanmorgen regende het, dus i.p.v. 's morgens begon ons sportfestival pas 's middags (en dan te denken dat ik al om 7u10 op school was :s!).  We moesten wachten in de klas en iedereen was aan het hopen dat het zou stoppen met regenen (sommige van mijn klasgenoten begonnen zelfs te bidden tot "kamisama" ;p -- geloofsaspect van de Japanse cultuur, maar dat ga ik nu even niet uitleggen). 

Over onderstaande foto's:  Nagellak, krullen, gekleurd haar, make-up, ... zijn dingen die normaal ABSOLUUT NIET zijn toegelaten op mijn school.  Omdat sportfestival een speciale dag is, mag dit alles voor 1 keer wel en toen ik deze morgen op school aankwam en al mijn klasgenoten zag, schrok ik wel even bij mezelf.  Een kans om zich perfect uit te dossen voor al hun vrienden laten ze zeker niet liggen :D.

Toen sportfestival eindelijk begon, hadden we eerst een openingsceremonie en daarna de "stand" en de "grand".  We moesten zelfs gezamelijk opwarmen, iets wat Japanners "taiso" noemen.  Ik moest echt zo lachen toen ik besefte dat wij dit moesten doen voor al het publiek dat was gekomen!  Als ik terug in Belgie ben en je me eraan doet denken, zal ik het wel eens uitleggen waarom ik dat zo grappig vind ... In ieder geval, na de "stand" en de "grand" moesten de verschillende groepen het tegen elkaar opnemen in racespellen en dergelijke.  Ik had mij ingeschreven voor het "touwspringen": ongeveer 80 mensen van dezelfde groep stonden in 4 rijen achter elkaar en twee mensen sleepten razendsnel een touw over de grond en daar moest je dan over springen.  Op die manier krijg je een golfeffect -- als je snapt wat ik bedoel :p.  Wel een grappig spel :D.

Op het einde van het sportfestival maakte de jury de winnende groep bekend.  En rarara ... Dat waren wij!!!  :D  We wonnen "Stand" en "grand", de panelen en de racegames!　　Bij de sluitingceremonie waren best wel veel mensen aan het wenen en zelfs ik was ontroerd :).  Er ging gewoon zoveel werk aan ons sportfestival vooraf ... Ik begreep het best. 

De panelen van Romero en Azzuro - foto's getrokken juist voordat het sportfestival begon:

Het zicht dat ik had als ik naar rechts keek:

Onze groep:

Door deel te nemen aan het sportfestival, heb ik veel geleerd over de Japanse jongeren.  Het was echt moeilijk voor mij om elke dag van 7u30 tot 18u naar school te gaan.  Ik, als Belgische studente, kon niet begrijpen waarom iemand "in godsnaam vrijwillig zo lang naar school wil gaan om een stomme dans te oefenen?!!"  Maar sportfestival was echt leuk, mooi om te zien en supertof om aan deel te nemen.  Een heel goede ervaring voor mij!  

 Groupleaders van de andere groep (met haar roze broek is een vriendin van mij, met haar blauwe jurk is een goed vb van Cosplay -- lees later). 

Tot zo ver mijn afgelopen weekdagen en het sportfestival :).  Mijn bezigheden van de afgelopen weekenden na Kyoto waren: naar mijn gastoma gaan (ze woont vlakbij en eigenlijk moest ik gewoon iets gaan afhalen, maar uiteindelijk ben ik 4u bij haar binnen geweest en heb ik er lunch gegeten en kaart gespeeld :p), met mijn gastouders en Nivi (uit Groenland) naar de onsen (＝warmwaterbron en publiek badhuis) gegaan, karaoke met de uitwisselingsstudenten, naar het sportfestival van een andere school gaan kijken (het was zo saai dat we i.p.v. naar het strand zijn gegaan ;p -- Niigata is een havenstad en de zee is vlakbij) en een AFS dagje waar we in kimono's aan een theeceromie hebben deelgenomen.  Mijn weekenden zijn dus ook altijd goed gevuld :).

Vandaag zijn 3 uitwisselingsvriendinnen naar mijn sportfestival komen kijken en morgen trakteert mijn gastmama deze drie vriendinnen en mij eerst op lunch in naisu restoran (lees: nice restaurant :D) en daarna gaan we naar een ... COSPLAY meeting!  Voor degenen die nog nooit van "cosplay" hebben gehoord ... Even "Japans" als het beeld van de de gemotiveerde en gedisciplineerde Japanse leerling, is het beeld van zotte, coole, Japanse jongeren-die-zich-graag-in-rare-kleding-verkleden-a-la-Gwen-Stefani-slash-Harajuku-style aka "cosplay" :D. Hier volgen zeker foto's van!

Tot de volgende!

xx

Dag iedereen!

Hieronder volgt een verslag van mijn 3-daagse trip naar Kyoto met mijn Japanse AFS lerares, maar voordat ik het vergeet even a message for the friends :):

Iedereen heel erg veel succes met de -blok en de- examens!!!  Doe dat goed, he!  Ik duim voor jullie vanuit Japan! :)

noot: tempel = Boeddhistisch, schrijn = Shintoistisch

Donderdag (14/5) zijn mijn lerares en ik om 8u30 met de bus van Niigata station naar Niigata Airport gegaan.  Om 9u30 hadden we ons vliegtuig en om 11u05 kwamen we aan in Osaka.  Van Osaka zijn we met de bus naar Kyoto gegaan, een 50-tal minuten durende rit.  Toen we in Kyoto aankwamen, was het al iets na de middag, dus we zijn eerst naar het hotel gegaan om onze bagage daar achter te laten en daarna hebben we snel iets gegeten.  site hotel Unizo: http://www.hotelunizo.com/eng/kyoto/index.html

Allereerst zijn we met de bus naar Kiyomizudera gegaan; een Boeddhistische tempel waarvan het houten platform, steunend op 139 pilaren en zonder het gebruik van spijkers, uitzicht geeft op heel Kyoto.  Een heel mooie plaats.  Daarna hebben we rondgelopen in het Sanneizaka district dat zich rond de tempel bevindt.

Vervolgens hebben we een ritje gemaakt in een jinrikisha -letterlijk vertaald een "human-power-car"- wat het vervoersmiddel was voor de allerrijksten van Kyoto op het einde van de 19e eeuw en in het begin 20ste eeuw.  Rijden in zo'n jinrikisha was echt tof! :D  Nishioka-san (= naam van onze human-power-man ;p) heeft ons voortgetrokken (ocharme Nishioka, zo zwaar!) door de straten van Gion, het geishadistrict van Kyoto.  Vanuit ons karretje hebben we oa. de Yasaka pagode uit 1440, de Tatsumijinja op Gion corner en de Shirakawa rivier gezien. 

Na ons rondritje in de jinrikisha, zijn we naar de Yasaka shrijn gewandeld en vervolgens zijn we naar het Maruiyama park, een Japanse tuin, gewandeld. 

Van Maruiyama park zijn we te voet terug naar Gion, het geishadistrict, gegaan en hebben we door de zogezegde-mooiste-straat-van-Kyoto Hanamikoji gewandeld.  Deze buurt met z'n traditionele woningen, oude theehuizen en okiya's (= geishahuizen) is beschermd gebied -- een beetje zoals het Begijnenhof in Turnhout :).

Van Hanamikojistraat zijn we via Pontocho (= een smalle, gezellige straat langs de Kamogawa rivier met vele restaurantjes en bars) terug naar het hotel gegaan.

Na even "gerust" te hebben in ons hotel zijn we terug naar de Pontochostraat met z'n vele restaurantjes gegaan en daar hebben we een 10-gangen tofumaaltijd gegeten in een echt odofu restaurant. 

Even tussendoor:  Voordat ik naar Japan kwam, wist ik eigenlijk helemaal niet wat tofu was, maar tofu is dus -volgens Wikipedia, jaja ik weet het: geen betrouwbare bron- een caloriearm, eiwitrijk sojaproduct dat veelal gebruikt wordt als vleesvervanger.  Haha!  Velen weten nu waarschijnlijk nog niet wat tofu is ... Ok wacht, als ikzelf tofu zou moeten beschrijven, zou ik zeggen: -voornamelijk- wit flubberige blokjes die naar niks speciaal smaken :).  In Japan eten ze heel vaak tofu en in het begin vond ik het niet bijzonder lekker ofzo.  Tofu heeft nl. een nogal neutrale smaak en ik vond dat er gewoon niet zo veel lekker aan te vinden was.  Ondertussen heb ik tofu leren eten en nu is het 1 van mijn lievelingseten geworden :D!  M.a.w. een 10-gangen-tofumaaltijd was dus het paradijs voor mij :D! 

's Avonds zijn we terug naar de zogezegde-mooiste-straat-van-Kyoto, de Hanamikojistraat, gewandeld en hebben we een maiko gezien! 

Ok, jullie willen toch iets bijleren over Japan he?  Wel, jullie hebben waarschijnlijk allemaal al wel eens gehoord van het woord "geisha" en als ik het woord "geisha" zeg, kunnen jullie jullie waarschijnlijk wel een beeld vormen van hoe zo'n iemand er ongeveer uitziet.  Eerder heb ik al eens uitgelegd dat geisha's hoogopgeleide entertaimentdames zijn (geen prostituees!), die rijke mannen vergezellen en vermaken in theehuizen door oa. te dansen, te zingen en te spelen op een shamisen (= Japanse gitaar).  Een "maiko" is een leerlinge geisha, dus nog geen volwaardig opgeleide geisha.  Maiko's zijn veelal meisjes van 16, 17, 18 jaar (= leeftijd waarop de geishatraining begint) die "schattig" en "mooi" moeten wezen, terwijl geisha's "elegant" en "slim" moeten zijn, aangezien zij conversaties met het mannelijk clientele voeren.  Maiko's zijn degenen met hun felgekleurde kimono's, witgeschilderde gezichten en opgestoken haren.  Geisha's verkleden zich soms ook zo, maar er zijn verschillen in hun make-up en kimono's en tegenwoordig laten geisha's al die tralala van opmaken ed. over aan de maiko's :).

In ieder geval, Kyoto heeft nu nog maar zoiets van een 90-100 maiko's en toen mijn lerares en ik donderdagavond terug naar Hanamikojistraat gingen, hadden we het geluk om er eentje te zien!  Jaarlijks komen er 50 miljoen toeristen(!) naar Kyoto en maiko's worden door sommigen best wel lastiggevallen met foto's enzo.  De laatste jaren trachten maiko's zich daarom steeds minder en minder te vertonen op gewone straten.  De maiko die wij zagen verdween ook zeer snel -zo snel dat ik de kans niet heb gehad om een foto te nemen :).   Maar ik ben dus wel blij dat ik tenminste 1 echte maiko heb kunnen zien :).

Vrijdag (15/5) zijn mijn lerares en ik in de morgen terug door restaurantstraat Pontocho naar geishadistrict Gion gewandeld.  Mijn lerares wou nl. naar een kleine schrijn gaan die we hadden gezien op onze tocht in de jinrikisha.  Er was nog bijna niemand in Pontocho en Gion.  Zo gezellig!

De schrijn was Yasuikonpiragu en er stond een soort tunnel waar je onder kon kruipen "to cut bad relationships and make good relationships" :).  Als je er langs de ene kant doorkroop, beeindigde je slechte relaties en als je er langs de andere kant doorkroop, startte je goede relaties.  Ik "geloof" daar niet zo in, maar ik denk dat die tunnel de reden was waarom mijn Japanse lerares naar die schrijn wou gaan :).

Om 10u zijn we dan naar Aoi studio gegaan, omdat ik me als ... jaja! ... maiko ging laten opmaken!  :D  Dat was eigenlijk wel heel tof :).  Een unieke ervaring.  Make-up duurde een halfuur en kimono en haarstijl nog een extra halfuur.  In totaal zijn we 2u binnen geweest.  Ik mocht zelf haarornamenten, een obi (= wat rond je middel wordt gewikkeld) en een kimono uitkiezen tussen de 30 prachtige (!) kimono's die er hingen :). 

meer Kristien-is-een-maiko-foto's op Facebook ;p

's Middags hebben we snel iets gegeten en daarna zijn we met de bus naar de Kinkakuji tempel gegaan, oftwel het Gouden Pavillion  Heel erg mooi, maar zo druk ...

Daarna zijn we met de bus een halte verder naar de Ryoanji tempel gegaan.  Deze tempel is bekend omwille van zijn Sekitei Garden, oftwel Zen Rock Garden.   De Rock Garden is karesansui, een "dry landscape" garden en eigenlijk niets meer dan 15 met mosbegroeide stenen in wit zand en een kleimuur.  Heel speciaal ... 

Nog een bushalte verder stond de Ninnaji tempel uit de 9e eeuw.  Daar hebben we oa. de oude villa gezien waar vroeger de vrouwen van 1 of andere bekende staatsman woonde.  Heel erg mooi!  Er was ook bijna niemand, omdat we er rond sluitingstijd aankwamen.

Te voet zijn we dan naar de Myoshinji tempel gegaan.  Deze tempel stond eigenlijk in een complex van allerlei oude tempels en gebouwen.  Mijn Japanse lerares zei dat ze nog nooit zo'n groepering van oude tempels had gezien.

Uiteindelijk zijn we met de bus terug naar het hotel gegaan en 's avonds hebben we goedkoop ergens iets gegeten (om te compenseren voor de dure tofumaaltijd van de vorige dag :p) en een beetje rondgekeken in de souvenirwinkeltjes.

Zaterdag (16/5) was onze laaste voormiddag in Kyoto en we zijn naar de Sanjusangendo tempel gegaan.  In deze tempel staan 1001 (!) uit de 12e en 13e eeuw daterende, hout met goud bedekte beelden van de bodhisattva Kannon.  Sanjusandengo betekent letterlijk "Hall of Thirty Three Bays", is 120m lang en daarmee het langste houten gebouw van heel Japan.  Ik vond deze tempel met al die beelden heel impressionant.  Je mocht in de tempel geen foto's nemen, maar de tweede foto hieronder heb ik even van het internet gehaald zodat jullie toch snappen waarom ik deze tempel als "impressionant" beschrijf . :)

Na ons bezoek aan Sanjusangendo tempel was het tijd om terug te keren naar Niigata.  Om 11u15 hebben we in Kyoto een bus naar Osaka Airport genomen .  Daar hebben we gegeten en om 13u35 zijn we met het vliegtuig terug naar Niigata gegaan.  Ik was echt kei moe en heb de hele tijd geslapen ;).  Toen we rond 14u40 landden, zei mijn lerares tegen mij:  "I think you had a nice sleep.  The stewardess gave up to give you a drink and some candy."  :)  Woops!  Ik voelde me een beetje gegeneerd toen ze dat zei :).  Hehe!  Van Niigata Airport zijn we dan uiteindelijk met de bus naar Niigata Station gegaan en vandaar hebben we een taxi naar mijn lerares' huis genomen.

Zaterdagavond heb ik bij haar en haar familie gelogeerd, omdat mijn gastouders mijn gastmama's moeder waren gaan bezoeken in een andere prefectuur en dus niet thuis waren.

Kyoto was echt heel erg leuk!  Ik ben erg blij dat ik er naartoe ben kunnen gaan!  Iedereen zei altijd tegen mij dat ik zeker naar Kyoto moest gaan -de "hart en ziel" wezende stad van Japan-, maar ik had de hoop om er naartoe te gaan eigenlijk al opgegeven.  Kyoto is namelijk ver, duur en ik moet ook vrijaf van school en een reisgezel hebben om er naartoe te kunnen gaan.  Toen mijn Japanse leerkracht drie weken geleden dus voorstelde om samen naar Kyoto gegaan, was ik dolblij :D!  Ja, net als met zovele dingen in Japan, heb ik weer geluk gehad dat ik naar Kyoto ben kunnen gegaan.  Nu ben ik in alle must-see-cities-of-Japan geweest: Tokyo, Hiroshima en Kyoto.  Onvoorstelbaar. 

Niet alleen voor mij was deze trip speciaal trouwens: ook voor mijn Japanse leerkracht was onze trip onvergetelijk :).  Als huisvrouw van (ze volgt mijn blog ook en als ze ontdekt dat ik haar leeftijd hier op heb neergetypt, gaat ze het niet tof vinden) de leeftijd van mijn eigen ouders' generatie -met alle respect, mama en papa :D- en drie kinderen was het voor haar de eerste keer sinds dat ze getrouwd is om alleen een reis te plannen.  ;)  Het was dus zeker zo goed een trip voor haar als voor mij!

P.S.:  Very random, maar zeker vermeldingswaardig:  Vorig weekend ben ik met mijn gastouders naar een ... worstelwedstrijd tussen vrouwen gegaan!!!  Haha!  Nee, mijn gastouders zijn niet speciaal geinteresseerd in zo'n dingen, maar ze hadden gratis heel goede tickets ontvangen.  Het was echt hilarisch (pijnlijk)! :D